ماه من غصه چرا؟

ماه من غصه چرا؟؟

آسمان را بنگر بعد صدها شب و روز گرم و آبی و پر از مهر به ما می خندد

یا زمینی را که دلش از سردی شبهای خزان نه شکست و نگرفت

بلکه از عاطفه لبریز شدو نفسی از سر امید کشید

و در آغاز بهار دشتی از یاس سپید زیرپاهامان ریخت

تا بگوید که هنوز پر امنیت احساس خداست...

ماه من غصه چرا؟

دل به غم دادن و از یأس سخن ها گفتن کار آنهایی نیست که خدا را دارند...

ماه من!

غم و اندوه اگرهم روزی مثل باران بارید

یا دل شیشه ایت از لب پنجره عشق زمین خوردو شکست

با نگاهت به خدا چتر شادی واکن و بگو با دل خود

که خدا هست خدا هست...

او همانیست که در تارترین لحظه شب، راه نورانی امید نشانم می داد

او همانیست که هرلحظه دلش می خواهد همه زندگیم غرق شادی باشد

ماه من!

غم و اندوه اگرهم هست بگو تا باشد

معنی خوشبختی بودن اندوه است

این همه غصه و غم

این همه شادی و شور

چه بخواهی و چه نه، میوه یک باغند

همه را باهم و با عشق بچین

ولی از یاد مبر!

پشت هر کوه بلند سبزه زاریست پر از یاد خدا و در آن باز کسی می خواند که

خدا هست خدا هست

چرا غصه!چرا...!

مرگ انسانیت...